Na plaży (Wilanów)

Jak się mieszka na Miasteczku i ma się psa, prędzej czy później znajdzie się na placyku zabaw firmy Butchers. I ma się z tego mnóstwo radochy.

W psim przedszkolu - psie zabawy

Psie Przedszkole niewiele różni się od ludzkiego. Przynajmniej jeśli chodzi o panujące w nim zasady relacji międzyosobniczych. A konkretnie, o hierarchię, w której siła argumentu jest siłą łap i uchwytu pyszczka.

O jesieni

Gdy zaznaczałam w kalendarzu, że kwarantanna poszczepienna naszego psiaka zakończy się dopiero na początku listopada, zasmuciłam się. Sądziłam bowiem, że najpiękniejsze momenty jesieni Nordic przesiedzi w domu, a gdy będzie już mógł wychodzić, na dworze zastanie go szara plucha, deszcze i góry błota. Trzeba bowiem przyznać, że w kwestii polskiej pogody, jestem człowiekiem małej wiary.

O prawie Murphy'ego

Są takie dni, gdy w pewnym momencie człowiek ma ochotę zakopać się w czarnym kątku i poczekać, aż przyjdzie jutro. Gdy taki dzień wypadnie w deszczowy, listopadowy piątek, jest jeszcze gorzej. A gdy dołączy do tego jeszcze tuzin spraw do załatwienia, zapominalstwo oraz pewien cudowny szwedzki samochód, sytuacja komplikuje się niczym życie seksualne pandy.

O pierwszym spacerze

Wczoraj wieczorem zabraliśmy Nordisia na pierwszy spacer. Sami nie wiemy, kto bardziej czekał na ten moment - nasz mały wulkan energii, czy może jednak my - zmęczeni ciągłymi napaściami szarych łapek (wyposażonych w ostre pazurki). Również wychodzenie z domu stawało się coraz trudniejsze - Piesek buntował się przeciw zostawianiu go, i nawet kula-smakula nie dawała rady odwieść go od pomysłu wspólnego opuszczenia mieszkania.

O diecie

Mamy w domu strajk głodowy.
Panicz N., który rośnie jak na drożdżach (od wpisu miesięcznicowego przybył mu kolejny kilogram, i chyba z metr w długości łapek - drżyjcie blaty kuchenne, drżyj szafko w sypialni!), założył protest na serwowany przez nas jadłospis.

O wschodzie słońca

Nordinho ma chyba wbudowany zegarek - zarządził pobudkę nieco ponad pół godziny temu, czyli równo o wschodzie słońca. W związku z tym nie śpię od tego czasu i rozkoszuję się pomarańczową kulką na horyzoncie. W liczbie pojedynczej, bo po kilku gestach płomiennego uczucia oraz przyniesieniu kilku zabawek na NASZE legowisko do salonu, mój szarak wymościł sobie moje kolana (a mówiąc dosłownie, również uda i łydki), przytulił się i dosypia.